سامانه پرسش و پاسخ تدبر در قرآن کریم - پرسش و پاسخ‌های اخیر در سوره فرقان

پاسخ داده شده:آیا تفسیر فقط به رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم اختصاص دارد؟

Wed, 03 Jan 2024 18:33:19 +0000

سلام علیکم و رحمة الله

با توجه به آیه 32 (وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا):

«مَثَل» در آیۀ 33 این است که می‌گفتند «لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً؛ چرا قرآن یکجا نازل نشده است؟»
«أَحْسَنَ تَفْسِيرًا» همان «كَذَٰلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا» است.

یعنی آن‌ها مَثلی زدند تا قرآن را تضعیف کنند؛ خداوند نیز همان مثل را به‌گونه‌ای برگرداند که دفاع از قرآن کرد؛ فرمود: «همین‌که یکجا نازل نشده، بهتر است؛ چون باعث تثبیت قلب تو می‌شود».

لذا اینجا منظور از تفسیر، تفسیر قرآن یا بطن قرآن و امثال آن نیست.

پاسخ داده شده:نسبت مجازات الهی به عمل انسان

Sat, 05 Aug 2023 21:52:08 +0000

با توجه به قاعده‌های مسلم قرآنی که خداوند هیچ‌کس را بیش از عملش جزا نمی‌دهد و اینکه خداوند ذره‌ای به احدی ظلم روا نمی‌دارد، مضاعف شدن عذاب در جهنم برای برخی گناهان، به‌خاطر جنس همان گناهان است. بر اساس همین آیه‌ای که اشاره فرمودید، شرک، قتل نفس محرّمه و زنا جایز نیست. این‌ها گناهانی است که آثار و تبعات روبه‌افزایش دارد. وقتی جنس گناه، مضاعف‌شونده است، عذاب آن هم مضاعف‌شونده است.

پاسخ داده شده:در مورد «مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ»

Mon, 10 Aug 2020 23:27:08 +0000

در فرهنگ قرآن کریم، حاکم شدن پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بر جامعه، یک مسئولیت بزرگ و خطیر است که از جانب خدا بر عهده پیامبر گذاشته شده است؛ نه یک اجری که مردم آن را به پیامبر داده باشند؛ چون حکومت حق خداست و خدا پیامبرش صلی الله علیه و آله و سلم را جانشین خود قرار داده است.
فیء هم مالی است که برای امور مسلمین از جمله فقرزدایی در اختیار پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم قرار می گیرد.

پاسخ داده شده:بیشترین شرکی که در میان مسلمانان وجود دارد

Sat, 08 Aug 2020 14:04:15 +0000

اینکه درصد بدهیم و بگوییم بیشتر مسلمانان گرفتار چنین شرکی هستند، از دایره معلومات ما خارج است.
اما اینکه هواپرستی که نوعی شرک خفی است، در میان مسلمانان وجود دارد، سخنی صواب است.
امیدواریم خدای مهربان همه ما را از انواع شرک برهاند و به توجید ناب برساند.

پاسخ داده شده:نحوه توبه در خصوص گناه غیبت

Sat, 09 May 2020 11:20:39 +0000

پاسخ سؤال اول: کسی که مرتکب گناه غیبت شده، باید توبه کند و توبه از این گناه اولاً این است که دیگر آن را تکرار نکند و تصمیم داشته باشد که این گناه را تکرار نکند. دوم اینکه گناهی را که نسبت به کسی انجام داده و باعث شده که آبروی او برود، تا جای ممکن جبران کند؛ یعنی سعی کند آن آبرویی را که رفته تا جای ممکن برگرداند. مثلاً اگر بدی شخصی را به کسی گفته‌ایم، برویم و نزد آن شخص که بدی را برایش تعریف کرده‌ایم، از خوبی آن فرد غیبت‌شده هم صحبت کنیم و به نحوی این مسأله را جبران کنیم تا ذهنیت او تا حدی اصلاح شود و همچنین از آن فردی که غیبتش را کرده‌ایم، طلب حلالیت کنیم.

اما در مواردی که طلب حلالیت از فردی که غیبتش شده، ممکن است باعث ایجاد مفسده شود (مثلاً موجب کدورت و ناراحتی‌ای شود که احیانا مقداری وضعیت را بدتر می‌کند و دل او را می‌رنجاند و می‌شکند و باعث غصه‌دار شدن او یا قطع یا تضعیف رابطه‌ی ما با او و... می‌شود)، در این صورت به جای این‌که بخواهیم به او بگوییم که غیبت تو را کرده‌ایم، باید برای او دعا کنیم و تا جایی که می‌توانیم از طرف او تا جایی که می‌توانیم، صدقه دهیم و در قرآن‌خواندن‌ها و اعمال خیرمان او را شریک بکنیم تا اندازه‌ای که خدا آثار منفی بین ما و او را که به‌وسیله‌ی غیبت ایجاد شده، از بین ببرد.

پاسخ سؤال دوم: در خصوص مشورت، وقتی از ما در مورد ازدواج یا شراکت در مورد کسی تحقیق و از ما سؤال می‌کنند، ما که طرف مشورت واقع می‌شویم، وظیفه داریم آنچه را که می‌دانیم و دانستن آن برای فرد مشورت‌گیرنده لازم است، به او بگوییم. البته لازم نیست بیش از آن حرفی بزنیم.

مثلاً ما می‌دانیم که فردی، شخص بدحسابی است یا اگر قرض بگیرد، پس نمی‌دهد یا در شراکت‌هایی که با دیگران داشته -خدای ناکرده- با آنان بد معامله کرده و جفا کرده. حال، کسی از ما سؤال می‌کند که «من می‌خواهم با او شراکت کنم، آیا این کار را انجام دهم یا خیر»؛ ما به همین اندازه که بگوییم «من تا جایی که می‌دانم، ایشان کزینه‌ی مناسبی برای شراکت نیست» کافی است. حال، اگر مشورت‌گیرنده پرسید چرا؛ مثلاً می‌گوییم «ظاهراً مواردی بوده که در شراکت -طبق آنچه ما می‌دانیم- ایشان درست عمل نکرده». به حداقل اکتفا کنیم و فقط آنچه را لازم است، و مثلاً لازم نیست بگوییم «ایشان روزه هم نیمی‌گیرد» یا «کسی است که من گاهی از او دشنام هم شنیده‌ام»! لازم نیست چیزهایی را که مورد سؤال نبوده، مطرح کنید.

پس فردی که مورد مشورت قرار می‌گیرد، اولاً وظیفه دارد که طبق امانت داری، نکته‌ی لازم را بگوید و ثانیا به میزان لازم اکتفا کند، نه بیش از آن. اینها علاوه بر این است که باید دقت کرد که فردی که مشورت می‌گیرد، قصد سوء استفاده نداشته باشد.